Sierpień to bez wątpienia szczyt sezonu urlopowego, zarówno w kraju, jak i za granicą. Wiedząc o tym, chciałem dla siebie znaleźć choć niewielką szosową oazę spokoju, nie tracąc przy tym wiele na atrakcyjności poszczególnych tras. Zabrałem się więc za próbę znalezienia złotego środka, tj. rejonu, w którym uda się połączyć względny spokój i pustki na drogach oraz alpejski charakter tras. Tym samym na podium znalazła się austriacka Karyntia.
Wybrałem kilka dróg, połączyłem kropki i tak powstał tygodniowy plan wyjazdowy. Ramowo był dość dobrze przygotowany – dzień po dniu, z możliwością modyfikacji na wypadek niepogody. A ta – jakby popatrzeć na bieżący rok, a szczególnie od czerwca do dziś, w Alpach lubi płatać figle, i trudno o bezdeszczowe kilkudniowe okienko pogodowe.
Mimo to, zdecydowałem się na wyjazd, choć do końca nie byłem przekonany do sensu powodzenia całego przedsięwzięcia. Decydujący okazał się oczywiście głos Oli, która niemal na siłę wyrzuciła mnie z domu ;). Oj, jakże Ci dziękuję za to :*.
Celem wyjazdu, , było przejechanie mniej popularnych (poza w zasadzie jedną, no – może dwiema), tak zwanych Alpenstraße / Panoramastraße, czyli widokowych tras znajdujących się w Alpach, a w tym przypadku w Austrii – konkretnie w Karyntii. Udało się zebrać kilka propozycji i wybrać te, które moim zdaniem warte są uwagi (choć nie wyczerpują wszystkich możliwości regionu), by mieć przyjemność z ich przejechania i nie zniechęcić się już po pierwszej czy drugiej trasie.
#1: Villacher Alpenstraße & Gerlitzen Alpenstraße
Pierwszą alpejską trasą, jaką chciałem przejechać była Villacher Alpenstraße. Jej początek znajduje się po zachodniej stronie jednego z największych miast Karyntii – Villach. Ja rozpocząłem ją po drugiej stronie miasta, ponieważ tego samego dnia, jeśli tylko wytrzymałaby pogoda – zamierzałem wjechać jeszcze na drugą widokową trasę.
Wiedząc, że po południu mają nadejść opadu deszczu z burzami, dość wcześnie rozpocząłem wycieczkę i po kilkunastu kilometrach rozgrzewkowego odcinka, przed dziewiątą zacząłem właściwy podjazd. Na trasie byłem niemal sam – poza kilkoma samochodami jadącymi w górę, i paroma rowerzystami, który wcześniej rozpoczęli dzień.
Wczesne wstawanie ma także tę zaletę, że w przyjemnym chłodzie znacznie lepiej zdobywa się stromsze i dłuższe podjazdy. I w zasadzie tę praktykę wdrażam już od kilku wyjazdów – polecam :). Poza tym, oczywiście ma się dłuższy dzień do jazdy, a także – co według mnie również jest ważne – sporo wolnego wieczoru, który można poświęcić na odpoczynek. Sam nie lubię długich przerw w trakcie wycieczki – oczywiście robię przerwy, ale unikam jakiegoś nadmiernego rozsiadania się czy smakowania obiadów.
Wracając do samej trasy – widać, że jest popularną atrakcją wśród zmotoryzowanych turystów, którzy zazwyczaj na górze – gdzie znajduje się obszerny parking – wychodzą na krótką pieszą wycieczkę po okolicy. Ale i są tacy, którzy decydują się dołożyć jeszcze kilka kilometrów, i zdobywają jedną z bardziej widokowych, dominującą w krajobrazie, górę Dobratsch (2166 m n.p.m.). Masyw jest o tyle ciekawy, że do 2002 r. funkcjonował tu ośrodek narciarski, który został całkowicie zlikwidowany w celu utworzenia tu rezerwatu przyrody i rozwoju bardziej zrównoważonych form turystyki i sportu.
Podjazd Villacher Alpenstraße nie należy do nadto widokowych. Jest co prawda kilka miejsc, skąd coś więcej widać, ale jednak w dużej mierze jedzie się w otoczeniu drzew. Dopiero ostatnie kilometry, a w zasadzie setki metrów robią znacznie większe wrażenie. Nie ma temu co się dziwić, wszak dość nisko rozpoczyna się cała droga, a nim wjedzie w piętro roślinności pozbawione większych drzew, niemal dobiega już końca.
Mimo to dobra nawierzchnia, niezbyt trudne, ale jednak wymagające nachylenie, daje sporo satysfakcji i przyjemności z przejazdu. A nagroda na górze z pewnością zadowoli co wybredniejszych ;).
Zjazd jest bardzo, bardzo szybki. Nie ma wiele czasu na rozglądanie się, tylko trzeba pilnować drogi i nie przegrzać hamulców. Myślę, że to dobra opcja dla miłośników dużych prędkości :).
Ponownie przejeżdżam przez Villach, zerkam na niebo i radary, i podejmuję decyzję, że spróbuję jeszcze wjechać na drugą widokową trasę alpejską. Jadę wzdłuż jeziora Ossiacher See, by po kilku kilku kilometrach, w miejscowości Bodensdorf skręcić w lewo w ulicę Gerlitzenstraße i rozpocząć podjazd Gerlitzen Alpenstrasse.
Nad tym podjazdem nie ma co się za wiele rozpisywać. Jest ciężki, albo raczej nie lekki. Na pewno o słabej nawierzchni, co jest szczególnie odczuwalne podczas zjazdu. Widoki są w zasadzie szczątkowe (ale jak już się pojawiają to mocne 8/10). Całość wieńczy parking przy kompleksie hotelowym (ok. 1760 m n.p.m.) oraz nieco szersze spojrzenie na dolinę, z której rozpoczynałem wjazd. Nawet nie zdobywa się szczytu Gerlitzen (1909 m n.p.m.), na który można wjechać od drugiej strony, ale w końcowej części po drodze szutrowej (co w sumie mogłoby być lepszym rozwiązaniem, biorąc pod uwagę kiepskiej jakości asfalt na mojej trasie 😉 ).
Zjazd zdecydowanie nie był przyjemny, no – może poza fragmentami, ale niewielkimi. To wjazd/zjazd, na który polecam szerszą oponę, niższe ciśnienie i/lub gravela. Wiem – można szosą (mam opony 32mm), i dałem radę, lecz nie chciałbym tego powtarzać tym setup-em.
Na zjeździe (choć w zasadzie i na końcówce podjazdu) już nad moją głową zaczęły się gromadzić ciemne chmury. Nie ociągałem się więc nadto wracając do auta. Czym prędzej spakowałem rower i pojechałem jeszcze nad jezioro Ossiacher See, by móc komfortowo spędzić kilka chwil w relaksującej wodzie. W międzyczasie zawyły syreny alarmowe, więc trzeba było zbierać się z powrotem do auta i przeczekać deszcz. Potem jeszcze drobne zakupy rzeczy zapomnianych z domu, i przejazd w okolice startu następnego dnia.
#2: Goldeck Panoramastraße, Weißensee & Farchtensee
Goldeck Panoramastraße jest jedną z mniej popularnych panoramicznych tras alpejskich w okolicy. Ruch na niej jest niewielki, zarówno zmotoryzowanych jak i rowerowy. Mimo to uważam, że jest co najmniej równie atrakcyjny co Villacher Alpenstraße, a w połączeniu ze zdobyciem (dodatkowo 200 metrów podjazdu na szutrowym 2,5 kilometrowym odcinku) szczytu Goldeck (2142 m n.p.m.) (ostatnie 50 metrów trzeba już raczej podejść 😉 ) jest zdecydowanie wart trudu. Widoki ponad granicą lasu są bez wątpienia ładne, a i podczas wspinaczki można z kilku punktów widokowych podziwiać co rozleglejsze krajobrazy. Na szczególną uwagę zasługują wspaniałe widoki na jezioro Millstatt, góry Nockberge (pośród których wije się piękna trasa Nockalmstraße), masyw Karawanków i dolinę rzeki Drau.
Dojechać do właściwej trasy można z kilku wiosek, lecz i tak wszystkie prowadzą do wsi Zlan, skąd prowadzi już tylko jedna droga w górę. Podjazd ogólnie nie jest trudny, aczkolwiek są nieco bardziej strome fragmenty. Przy czym jego kameralność, niewielki ruch i dobra nawierzchnia czyni go dość komfortową trasą.
Po dotarciu na górę można zatrzymać się w schronisku Wieser Hütte, by odpocząć lub coś przekąsić. A dla spragnionych bardziej spektakularnych widoków, których kosztem zobaczenia będzie przejazd szutrową drogą niemal na sam szczyt Goldeck (2142 m n.p.m.), warto pokonać dodatkowe 200 metrów podjazdu.
Zjazd jest co najmniej szybki, więc trzeba mocno pilnować zakrętów, szczególnie tych mniej oczywistych. Tu już nie ma się co rozglądać się na boki, tylko trzymać kierownicę i palce na klamkach.
Po zjechaniu do podnóża góry, wiedząc że mam pewną pogodę tego dnia, ruszam jeszcze w kierunku jeziora Weißensee. Przejazd austriackimi wioskami jest miłym, estetycznym doświadczeniem – ładnie utrzymane domy i ich otoczenie, czyste drogi i co jakiś czas pojawiające się ciekawe formacja skalne czy wodospady, uatrakcyjniają trasę.
Jezioro Weißensee leży na końcu dość wąskiej doliny, dzięki czemu tworzy wyjątkowe przyrodniczo miejsce. Prowadzą wokół niego liczne szlaki – piesze i rowerowe, o różnym stopniu trudności, więc każdy może znaleźć coś dla siebie.
Jadąc dalej, postanawiam powrót zaplanować sąsiednią doliną, w połowie której znajduje się niewielkie jezioro Farchtensee. Droga do niego prowadząca, z obu stron, nie jest najlepszej jakości, a nawet fragment pozostał szutrowy. Nie jest to dużym problemem, ale zmniejsza prędkość przejazdu tego odcinka.
Na koniec czeka mnie jeszcze krótki, acz stromy podjazd pod wioskę Kreuzen, lecz dzięki temu w dalszej części trasy mogę cieszyć bardzo komfortowym i szybkim zjazdem niemal do końca wycieczki.
Trasa jest ciekawą alternatywą bardziej popularnych i zatłoczonych w sezonie dróg. Zdecydowanie potrafi zrobić dobry dzień i nacieszyć oko austriackim krajobrazem alpejskich szczytów i głębokich dolin, w których co rusz spotyka się różne ciekawostki przyrodnicze.
#3: Nockalmstraße (+ Millstätter See)
Trzecią trasą alpejską, która zdecydowanie znajduje się na podium najładniejszych przejazdów wysokogórskich jest Nockalmstraße. Rozciąga się na długości 34 kilometrów, wijąc się między miejscowościami Innerkrems i Ebene Reichenau. Po drodze co najmniej dwa razy pokonuje się całkiem solidne podjazdy, które wraz z osiąganiem kolejnych metrów, nabierają wysokogórskiego klimatu.
Możliwości przejazdu tej trasy jest kilka, z czego zasadniczą część w zasadzie pokonuje się z zachodu na wschód lub ze wschodu na zachód. Dwa lata wcześniej, przejechałem tę trasę w pierwszym kierunku, więc chciałem ją „poczuć” w drugą stronę, po cichu licząc, że zrobi większe wrażenie niż wcześniej.
Tym razem chciałem „objechać” te góry z drugiej strony, bardziej atrakcyjnej, zaczynając od miasta Gmünd. Samo miasto jest jednym z najstarszych w Karyntii, a na szczególną uwagę zasługuję małomiasteczkowa zabudowa, nad którą górują spore pozostałości zamku, które są całkiem dobrze utrzymane. A pasjonatom motoryzacji może przypaść do gustu bardzo interesujące prywatne muzeum Porsche.
Następnie jadę w dół doliny, by przez kilkanaście kilometrów jechać wzdłuż bardzo malowniczo położonego jeziora Millstätter. O walorach tej okolicy nie ma co pisać – po prostu trzeba tu przyjechać :).
Następnie przebijam się przez wąską dolinę, do kilkaset metrów wyżej położonego miasta Bad Kleinkirchheim, które jest znanym, całorocznym uzdrowiskiem, a zimą sporej wielkości stacją narciarską. Kolejne kilometry prowadzą już w bardziej alpejskiej, lecz wciąż sielankowej atmosferze.
Dopiero po minięciu Ebene Reichenau zaczyna się prawdziwa przygoda, i to od razu czuć w nogach. Zaraz po skręceniu z głównej drogi, nachylenie znacząco wzrasta, i poza krótkimi fragmentami, niemal do samej góry, czyli przełęczy Schiestlscharte (2024 m n.p.m.) mocno trzyma, nie schodząc poniżej dwucyfrowej wartości.
Podjazd, choć wymagający, jest ciekawy, głównie za sprawą otoczenia i pojawiających się za każdym zakrętem czy wzniesieniem nowych widoków. A po osiągnięciu przełęczy – otwiera się nam szeroka panorama na góry Nockberge i sporą część pozostałej trasy Nockalmstraße.
Tego dnia teoretycznie pogoda powinna sprzyjać, lecz jak to w górach bywa, po słonecznym poranku zaczęło przybywać chmur. Byłem dokładnie w połowie trasy, więc czy bym wrócił, czy pojechał dalej, spotkałoby mnie dokładnie to samo. Wybrałem drugą opcję, i finalnie – tylko trochę „oberwałem” deszczem. Rowerzyści jadący później za mną i przede mną nie mieli już tyle szczęścia, ale przynajmniej powietrze zrobiło się bardziej przejrzyste :).
Drugi podjazd, który prowadził na przełęcz Eisentalhöhe (2049 m n.p.m.), udało się wyjątkowo sprawnie wjechać. Na górze, gdy już się rozpogodziło, postanowiłem nieco dłużej ponapawać się otoczeniem. Przede mną był już tylko zjazd, i to bardzo długi, blisko 50 kilometrów! Stąd też niekoniecznie spieszyło mi się, by wracać w doliny.
Gdy już zdecydowałem się na jazdę, faktycznie – w większości nie musiałem wiele dokręcać. Dopiero ostatnie kilkanaście kilometrów wymagało użycia większej ilości sił nóg. Na dole upał – u góry – przyjemna temperatura – cóż, jak to w górach. Po spakowaniu roweru, udałem się na nocleg, gdzie jeszcze długo tego wieczoru miałem w oczach piękne widoki z przejechanej trasy.
A odpowiadając sobie na oczekiwania z tego kierunku przejazdu, uważam, że w obu jest on równie urodziwy i atrakcyjny, więc polecam samemu się o tym przekonać, pokonując Nockalmstraße. co najmniej dwukrotnie – w przeciwnych kierunkach.
Natomiast z punktu widzenia rowerowych podjazdów, przyjemniejszym wydaje się kierunek z zachodu na wschód, czyli od Innerkrems i zjazd do Ebene Reichenau. Oczywiście do tego odcinka też trzeba jakoś dojechać, i właśnie głównie za sprawą dojazdu, proponowałbym odwrócić pętlę, którą teraz przejechałem. Choć wcale nie uważam, że moja „wersja” jest znacznie gorsza czy mniej atrakcyjna. Po prostu nieco trudniejsza podjazdowo ;).
#4: Grossglockner Hochalpenstraße
Zdecydowanie najbardziej rozpoznawalną trasą, która wiedzie alpejskimi drogami w Austrii, jest Grossglockner Hochalpenstraße. Prowadzi ona z miasteczka Fusch an der Grossglocknerstrasse w Kraju Salzburskim do Heiligenblut am Grossglockner w Karyntii, po drodze posiadając dwa „ślepe” odbicia: krótki wjazd na Edelweißspitze (2572 m n.p.m.) – najwyższy punkt całej trasy oraz znacznie dłuższy, do punktu widokowego Kaiser-Franz-Josefs-Höhe, skąd rozciąga się panorama na najwyższą górę Austrii – Grossglockner oraz lodowiec Pasterze, największy w Alpach Wschodnich.
Już kilkukrotnie miałem okazję być na tej drodze i zawsze wzbudzała we mnie spory zachwyt. Przyznam – nie jest ona łatwą „wycieczką”, szczególnie gdy będzie się chciało pokonać jej większą część, uwzględniając oba „ślepe” odbicia. Nachylenie (raczej nie schodzące z dwucyfrowej wartości) oraz długość ogólna podjazdów może mniej wprawnym rowerzystom sprawić sporo problemów. Dodatkowo wysokość – wydawać by się mogło nie aż tak duża, ale jednak – także bywa utrudnieniem.
Tym razem chcę powtórzyć pierwszy szosowy przejazd sprzed kilku lat. Startuję więc od południowej strony, rozpoczynając we wsi Döllach. Zaczynam dość wcześnie, by mieć w razie potrzeby więcej czasu dla siebie, i na różne ewentualne „przygody”. Ranek jest dość rześki, a słońce dopiero po godzinie zaczyna docierać w dolinę. Mimo to jadę „na krótko”, dość szybko rozgrzewając się. Po kilku kilometrach docieram do Heiligenblut am Großglockner, gdzie po obowiązkowym zrobieniu kilku klasycznych zdjęć z tutejszym kościołem na tle najwyższego szczytu Austrii – Großglocknera, rozpoczynam zasadniczy podjazd.
Słońce już nieco rozgrzewa, ale wciąż jest dość chłodno. Jedzie się jednak przyjemnie, a po minięciu punktu kasowego – zaczyna delikatnie podwiewać wiatr. Ot, włączono dziś klimatyzację ;). Jak się później okazało – połączenie tych czynników pogodowych, na koniec dnia spowodowało przyjemne pieczenie skóry (tak, zapomniałem rano się posmarować jakimś kremem przeciwsłonecznym 🙁 ).
Ruch na trasie nie jest specjalnie duży, nawet niewielki, jak na okres wakacyjny. Oczywiście najgłośniejsi są motocykliści, ale ich też nie ma wielu. Na pewno w późniejszych godzinach zmotoryzowanych (jak i szosowców) zaczęło przybywać. A ja ciesząc się względnym spokojem i ciszą, miałem okazję w pełni skupić się na trasie i imponujących widokach, których jednak brakowało mi podczas wcześniejszych dni.
Przełęcz Hochtor (2504 m n.p.m.) osiągam w niezłym czasie i całkiem dobrej formie (a mam w pamięci pierwszy wjazd, który wtedy wyjątkowo mnie zmęczył). Robię kilka zdjęć i jadę przez tunel na drugą stronę Grossglockner Hochalpenstraße, by wjechać na najwyższy jej punkt – Edelweißspitze (2572 m n.p.m.). O zachwycie i emocjach już może nie będę się za wiele rozpisywał, lecz wiedzcie, że nie zwykłem obojętnie przechodzić (przejeżdżać) obok tak wyjątkowych krajobrazów, których aktualna pogoda wyjątkowo mi nie szczędziła :).
Edelweißspitze udało się wjechać nawet przyjemnie, choć kamienna kostka jakby z roku na rok jest mniej wygodna. Na górze krótki rest, zdjęcia i podziwianie tego, co tylko można było zobaczyć – a było tego doprawdy wiele!
Po zjechaniu z góry, zatrzymałem się na posiłek w restauracji Fuschertörl. Miałem co prawda odpowiedni ekwipunek żywnościowy ze sobą, lecz za namową Oli, która wirtualnie poleciła mi coś dobrego (i na ciepło) sobie zjeść – nie odmówiłem tej przyjemności. Zatem złocisty napój i Alpenpizza wylądowały na moim stole. Jak zawsze smacznie i do syta :). Choć gdybym miał po tym zestawie od razu wziąć się za jakiś podjazd, spodziewałbym się trudności ;). Na szczęście przede mną był zjazd w kierunku Przełęcz Hochtor, z krótkim, acz wymagającym fragmentem podjazdu.
Z przełęczy już niemal tylko w dół… do kolejnego ślepego odbicia, czyli podjazdu do punktu widokowego Kaiser-Franz-Josefs-Höhe. Za rondem, skąd rozpoczyna się ten fragment trasy, początkowo dość lekko w górę, by spokojnie się rozgrzać po dłuższym zjeździe. 500 metrów w górę może wydawać się sporym podjazdem, szczególnie gdy ma się już ponad dwa tysiące w nogach, lecz ten odcinek jest na tyle atrakcyjny widokowo oraz ma miejsca, gdzie można nieco spokojniej pojechać, że niemal nie czuje się, kiedy zdobywa się koniec podjazdu. No, może przejazd galerią jest dość trudny, ponieważ faktycznie jest stromiej, a ruch zmotoryzowanych niekoniecznie sprzyja.
Przy centrum turystycznym obok tarasu widokowego jest już znacznie większy ruch – widać, że miejsce to jest najpopularniejszym punktem na całej trasie Grossglockner Hochalpenstraße. Poza oczywistymi atrakcjami widokowymi, bez wątpienia sporą sympatię zdobywają tutaj świstaki, które pod murkiem tarasu ochoczo dokazują, czekając aż ktoś rzuci im coś do jedzenia (zazwyczaj marchewkę, którą i ja przez cały dzień miałem ze sobą – kilka sztuk udało się wwieźć z nadzieją, że i mnie będzie dane dokarmić te urocze gryzonie). A czy mnie się udało nakarmić świstaka? Przekonajcie się na zdjęciach poniżej ;).
Długo nie chciało mi się opuszczać tego miejsca – doskonała pogoda i wspaniałe widoki niemal nie chciały mnie wypuścić ku drodze powrotnej. Sam zresztą długo się przed nią wzbraniałem (przy okazji karmiąc kolejne małe gryzonie), ale finalnie „poległem” i zacząłem zjazd. Minęło dobrych kilka kilometrów, gdzie musiałem wyprzedzić mniej doświadczonych i konfliktowych kierowców, by móc swobodnie cieszyć się zjazdem.
Po dotarciu ponownie w okolice bramek wjazdowych, po ich minięciu, zdecydowałem jeszcze na przejazd wschodnim zboczem doliny, który na koniec dnia rozgrzał się niczym piekarnik. Długo jechało się i jechało pośród małych alpejskich wiosek, wąskimi dróżkami (różnej, lecz zazwyczaj dobrej jakości), mijając urokliwe zagajniki czy rozległe polany. Na koniec szybki i kręty zjazd do wsi Döllach, i tak można było zamknąć cudowny dzień.
Grossglockner Hochalpenstraße bez wątpienia jest zjawiskową trasą, którą polecam każdemu. Jedni może będą na niej szukać PR-ów, inni zachwytu nad krajobrazami, ale bez wątpienia każdemu przypadnie do gustu i pozostawi niezapomniane wspomnienia. Tylko pamiętajcie – celujcie w dobrą pogodę – mgła czy mżawka/deszcz nie wróżą tu dobrych wrażeń, i tylko pozostawią spory niedosyt. Lepiej więc w taki dzień zrobić dowolną inną trasę w okolicy, a tę – zostawić sobie na później – góry nie uciekną, a wspomnienia nabiorą wtedy zupełnie innego charakteru.
#5: Emberger Alm & Kreuzbergsattel
Na koniec mojej przygody z Karyntią postanowiłem zmierzyć się z chyba najmniej znanym (a już na pewno w Polsce) podjazdem – Emberger Alm z miejscowości Griefenburg. Całość to 11 kilometrów, gdzie pokonuje się ok. 1100 metrów w górę, czyli jak łatwo policzyć, mamy średnią 10%. I faktycznie – większość trasy oscyluje w granicach 8-9%, ponieważ pierwsze kilometry przekraczają 11-13% (pewnie by zniechęcić niezdecydowanych 😉 ).
Podjazd ogólnie jest dobrze poprowadzony, tj. dobra nawierzchnia, przyjazne nachylenie i w sporej części jedzie się pod osłoną drzew, lecz pośród nich są fragmenty z widokami, oczywiście im wyżej, tym więcej. Końcówka ponownie ciut mocniejsza, lecz wizja końca trasy dodaje sił na ostatnich metrach podjazdu.
Po dotarciu na „szczyt” warto zatrzymać się tu na dłużej. Jest kilka lokali, gdzie można zjeść smaczne, lokalne posiłki, a w jednej z gospód znajduje się również serowarnia ;). W pogodny dzień można podziwiać fantastyczny panoramiczny widok na Alpy Julijskie i Karnickie, Wysokie Taury, a czasem nawet na Dolomity. Słowem – jest na czym oko zawiesić :).
Dzięki dobrej nawierzchni zjazd jest przyjemny, więc ręce tak nie bolą od nierówności. Tylko warto trzymać się z dala od krawędzi drogi, ponieważ kratki studzienek położone są wzdłuż… Aż boje się wyobrazić co się stanie, gdy koło się w niej zaklinuje…
Bezpiecznie zjechawszy do wsi Griefenburg, mając jeszcze kilka godzin zapasu przed podróżą powrotną, postanawiam zwiedzić jeszcze dolinę rzeki Drau (Drawy) oraz wjechać na jedną z okolicznych, całkiem niepozornych z mapy, przełęczy – Kreuzbergsattel (1074 m n.p.m.) położonej w Alpach Gailtalskich. Jak się okazało, od północno-zachodniej strony podjazd jest miejscami naprawdę wymagający! Nie spodziewałem się tak stromych odcinków – wcześniej tylko popatrzyłem na długość podjazdu i różnicę wzniesień i dało mi to przyjemny obraz przełęczy. Jak się okazało – odcinki raczej płaskie czy z niewielkim nachyleniem przeplatały się z mocniejszymi fragmentami, nawet nie krótkimi.
Widokowo podjazd nie powalał, więc nie będę się tu nadto rozpisywał. Ale na pewno treningowo, czy chcąc zrobić dobrą pętlę w okolicy – warto się wdrapać na tę przełęcz. Tego dnia, a była to sobota, sporo rowerzystów atakowało ją z każdej ze stron, więc było widać, że cieszy się sporą popularnością.
Po zjeździe z przełęczy, pozwiedzałem jeszcze nieco okolice, by na koniec móc zażyć błogiej kąpieli na basenie Badesee Greifenburg. A jako że dzień już rozgrzał się do czerwoności, termometry wskazywały ponad 30 stopni Celsjusza, kąpiel w naturalnym, dość ciepłym jeziorze, była doprawdy cudowna. Nawet udało mi się trafić na dzień bezpłatnego wejścia (z racji święta: 15 sierpnia)., więc tym bardziej miło udało zakończyć się tygodniowy wyjazd.
Wyjazd, którego celem było kilka nowych tras w Austrii udał się nadzwyczaj dobrze. Karyntia, w której spędziłem cały ten tydzień ma bardzo dużo do zaoferowania dla szosowców. Owszem – sporo jest trudnych podjazdów (i zjazdów), nie zawsze oferujących w zamian jakieś majestatyczne widoki czy wrażenia, lecz bez wątpienia nie można narzekać na brak ich atrakcyjności.
Odpowiedni dobór tras, czasu przejazdów i dobra organizacja pobytu z pewnością nadadzą urlopowi tutaj spędzonemu pozytywną atmosferę. Cały region, poza rowerem, oferuje jeszcze ogrom innych możliwości różnego rodzaju aktywności, by móc rodzinnie lub w gronie znajomych dobrze spędzić czas, dając każdemu możliwość realizacji swoich pasji.
Podobał Ci się ten artykuł? Jeśli chcesz, by w przyszłości tak samo przyjemnie się je pisało, możesz postawić mi kawę :)
» https://buycoffee.to/beskidtrail

